هر ساله از پى ماه رجب (ماه على (ع ) و شعبان ماه پیامبر اکرم (ص ) ماه مبارک رمضان فرا مى رسد، که شریف ترین و عظیم ترین ماهها و ماه خدا و فرصت بزرگ میهمانى الهى است . در ماه رجب و شعبان که همانند درآمد و پیش نیاز این ماه با عظمت و عزیز است ، مؤ من و سالک تمرین حضور و تشرف به میهمانى را مى کند و براى آن میقات نور آماده تر مى شود تا بهار قرآن و ماه نزول آن را درک کند و پس از یکماه روزه دارى و میهمانى خداوند و شگفتا که از پایه هاى این مهمانى روحى و معنوى گرسنگى و تشنگى خود خواسته است ، سالک که گامى بس بلند بسوى خود سازى و کسب تقوا برداشته است به همراه همه مسلمانان عید مى گیرد و به زبان حال مترنم مى شود که :

عید است و دلم ، خانه ویرانه بیا            این خانه تکاندیم زبیگانه بیا

یک ماه تمام میهمانت بودیم               یکروز به مهمانى این خانه بیا

آرى به مصداق الامور مرهونة باوقاتها، هر زمان بهر کارى ساختند و از این رو ماه مبارک رمضان با اوصافى که دارد طلایى ترین فرصت پاکسازى درون و بهترین پالایشگاه روح است .

اگر همین سیر زمانى را پى بگیریم ، با عید رمضان ایام عمره تمتع ، آغاز مى شود و سپس موسم حج تمتع نزدیک مى گردد که عرفات و مشعر و قربانى در پى دارد و سپس محرم و عاشورا و بعد از آن اربعین فرا مى رسد و بدینگونه بیش از نیمى از یکسال سالک و بلکه به اعتبارى همه سال او به طور مستقیم و مداوم در سیر سلوک ربانى و جذبه عشق و معرفت الهى قرار گرفته و خلاصه به قول شاعر معاصر همه ذرات نمازش متبلور مى شود تا دیگرى براى همیشه مقیم و محرم حریم دوست شود که منتهاى آمال سالکان است و زهى سعادت ![1]

اى دوست ز رحمت دل اگاهم ده                   

                                            در ماه دعا سیر الى اللهم ده

ماه رمضان و ماه مهمانى توست                  

                                        در محفل مهمانى خود را هم ده