شاعرى گفته است :

از جنازه هاى که از راه مى رسند، در هراسیم . و چون از ما پنهان مى شوند، از یاد مى بریم . ترس ما، همچون ترس گوسفندان از گرگست ، که چون از دیدشان پنهان شد، باز، به چرا مى پردازند.

شوقى ! غم شوخ دلستانى دارى  گر پیر شدى ، چه غم ؟ جوانى دارى

شمشیر کشیده ، قصد جان ها دارد   خود رابرهان ! تو نیز جانى دارى .

مجنون گفت :

از شنیدن سخن دیگران باز مانده ام . مگر آن چه که از آن تست که این ، کار منست . نگاهم را به آن که با من سخن مى گوید پیوسته مى دارم و تمامى خردم با تست .

لیلى گفت :

هر حالى که مجنون داشت ، من نیز داشتم اما برترى من بر او آشکار است و آن ، اینست که او پدیدار کرد و من در رازدارى فرو مردم .

نیز لیلى گفته است :

مجنون عامرى ، قصه عشق خویش آشکار کرد. اما من نهفتم و در اشتیاق خویش نابود شدم اگر به قیامت ندا دهند که قتیل عشق ، کیست ؟ این تنها منم که پیش خواهم آمد.

حال من نیز ....

زیبارویى را دوست دارم ، که آیت همه روشنى هاست . بسیار کسان در وصال او ناکام مانده اند. و حدیث درماندگى خویش را پنهان مى دارند. به سرگذشت من نمى پردازد. چه ، مى ترسد که اگر به من گوش فرا دهد، دلش ‍ به رقت آید.

توهم بداد دل خویش برس تا وانفسا در روز واپسین نزنی ای همسفرم

اى فرو رفته به دریاى آرزوها! خداوند، تو را از این درماندگى نجات بخشد! عمر را در سرکشى و نادانى تباه کردى . درنگ کن ! اى فریب خورده ! درنگ کن ! روزگار جوانى گذشت و تو در غفلت مانده اى . و جامه کورى و گمراهى پوشیده اى . تا کى همچون چهارپایان سر گشته اى و به هنگام بهره گیرى از غنیمت ها در خوابى ؟ دیدگان تو، تنها در طلب است و نفس تو پیوسته بر مرکب هوى نشسته است . دلت از گناهان بهبودى نمى یابد. پس در روز حساب واى بر تو ((بلال )) پیرى در گوش هایت ((حى على الذهاب )) مى خواند و تو بى خبرى . غرق شده دریاى گناه هستى و به آن که پند مى دهد، گوش نمى دهد. بلندترین و طولانى ترین موعظه ها را نمى شنوى . دل تو در هر وداى سرگشته است و نادانى تو هر روز مى افزاید. در کسب بهره دنیوى حریص هستى و به صبح و شب مى کوشى . انسان در دنیا جهد زیاد مى کند و به آن چه مى خواهد، نمى رسد. براى خواسته اخروى خویش ، هیچ نکوشیده ایم . و چگونه در آخرت ، به مطلب خویش خواهیم رسید؟
شعر فارسى
از ابوسعید ابوالخیر

از کتاب ((ریاض الارواح )) که بهاءالدین محمد عاملى به نظم آورده است

بِسْم اللهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیم

گویند: یکى از علماى بزرگ پس از پایان تحصیلات خود، در حوزه علمیه نجف اشرف ، هنگامى که مى خواست به زادگاهش برگردد، به حضور استادش براى خداحافظى رفت .
هنگام خداحافظى و جدا شدن ، به استاد عرض کرد، پند و موعظه اى به من بیاموز!
استاد به او گفت : ((بعد از تمام این زحمتها، آخرین اندرزم کلام خدا است (و آن آیه 14 سوره علق است ) این آیه را هرگز فراموش مکن ، و آن این است :
الم یعلم بان الله یرى : ((آیا انسان نمى دانست که خدا همه چیز را مى بیند)) آرى عالم ، محضر خداست ، و ما همواره باید در خاطر داشته باشیم که هر کار مى کنیم ، خدا مى بیند تا آنجا که حتى به خیانت مخفى چشمها، و به آنچه که در سینه ها مخفى است آگاه مى باشد