این جهان کوه است وفعل ما ندا            سوی ما باز آید ندا ها را صدا

ما هر چه انجام بدهیم برای خوداست

چو بد کردی مباش ایمن ز آفات

                                    که واجب شد طبیعت را مکافات

سپهر، آیینه عدل است ، شاید

                                    که هر چه از تو بیند وا نماید

قرآن میگوید :اگر خوبی کنیدبخودخوبی کردید

چو نیکی کنی نیکی آید بَرت

                                     بدی را بدی باشد اندر خورت

گر ایمن کنی مردمان را به داد

                                   خود ایمن بخسبی و از داد شاد

آنچه ما میکنیم از ما خواهد ماند

بد ونیک ماند زما یادگار

                             تو تخم بدی تا توانی مکار

وقتی که میماند چرا بدی بماند انسان با رفتارش میتواند دشمن را دوست ودوست را دشمن کند

با دوست چو بد کنی شود دشمن تو

                                 با دشمن اگر نیک کنی گردد دوست

دنیا، دار مکافات و سراى عقوبت است‏

حفص بن غیاث از امام صادق علیه السّلام روایت کرده است که فرمود: خداوند در ضمن مناجات به موسى علیه السّلام فرمود: اى موسى! دنیا، دار مکافات (و سراى عقوبت) است، که من در آن آدم را به خاطر ترک اولى (خوردن گندم) به کیفر رساندم، و دنیا و آنچه را که در آن است مورد لعنت (و نفرت) خود قرار دادم، مگر چیزى که از براى من باشد. اى موسى! براستى که بندگان نیکوکار و شایسته من به همان اندازه‏اى که مرا شناختند، از دنیا (و دلبستگیهاى آن) کناره گرفتند و دیگران در آن به همان اندازه‏اى که نسبت به من بیگانه بودند، به دنیا روى آوردند؛ و هیچ یک از آفریده‏هاى من دنیا را در نظر خود بزرگ نشمرده است و از آن روى‏ خوش دیده باشد، و کسى که آن را ناچیز پنداشته از (نعمتهاى) آن بهره‏مند شده است.

خداوند متعال مى‏فرماید:

فَکُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنا عَلَیْهِ حاصِباً وَ مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّیْحَةُ وَ مِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِهِ الْأَرْضَ وَ مِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا وَ ما کانَ اللَّهُ لِیَظْلِمَهُمْ وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ :

ما هر یک از آنان را به گناهان گرفتیم، بر بعضى از آنها طوفانى از سنگریزه فرستادیم و بعضى از آنان را صیحه آسمانى فرو گرفت و بعضى دیگر را در زمین فرو بردیم و بعضى را غرق کردیم، خداوند هرگز به آنها ستم نکرد، ولى آنها خودشان بر خود ستم مى‏کردند! پیامبر صلّى اللَّه علیه و آله و سلم فرمود: در میان امت من ذلّت و تهمت آشکار مى‏گردد.

پرسیدند: در چه زمانى؟ فرمود: آنگاه که غنا و زنان خواننده و خوردن شراب در میان مردم معمول گردد، سوگند به خدا کسانى از امّت من، به عیش و نوش و هوسرانى سرگرم مى‏شوند و اموال خود را در این راهها صرف‏ مى‏کنند، و (بسان) خوک و میمون مى‏گردند (و عملشان مانند این حیوانات است) زیرا حرام را حلال مى‏دانند، و زنان خواننده را (به همسرى) مى‏گیرند و شراب مى‏نوشند و ربا مى‏خورند و ابریشم مى‏پوشند. و فرمود: هنگامى که حاکم ستم روا دارد، باران کم مى‏بارد و زمانى که با «اهل ذمّه»  به نیرنگ عمل کنند، دشمن بر آنان چیره مى‏گردد و چون آشکارا گناه صورت بگیرد، زلزله مى‏آید و چون امر به معروف متروک گردد، حریم (خدا و مردم) شکسته شود، پس ابتداء تغییر از مسیر حق و بعد انذار و نصیحت مى‏شوند، (که اگر نپذیرفتند) نابود مى‏گردند. (پس در مجموع از خدا دور شدن باعث تباهى است).