• به خود مینگرم وبه آنان که پرده پندار دریدند میگویم:
  خدایا ، این چه بیتوته است که در دار الخلوت انس محمّد (ص) را با تو بوده. و این چه طعام و شراب است که با دست خود این موجود شریف را چشاندى و از همه عوالم وارهاندى. آن سرور را رسد که فرماید:لى مع اللّه وقت لا یسعه ملک مقرّب و لا نبىّ مرسل. 
• آری چه لذت وچه شیرینی داشت باید قابل یود ورسید
• چه چیز مانع از رسیدن به توست ای خدای من
• 
  آری انکه مانع است حب اغیار است دردل
• 
   بار خدایا ، حبّ دنیا و تعلّقات آن ما را از بارگاه قدس و محفل انس تو محجوب نموده، مگر تو با لطف خفىّ خود از ما افتادگان دستگیرى فرمایى و جبران ما سبق را فرمایى، تا بلکه از خواب غفلت انگیخته شده راهى به محضر قدس پیدا کنیم.
• وقبل از آنی که بگوییم
  
  «رَبّ ارْجِعُونِ لَعَلِّىْ اعْمَلُ صالِحا» خدایا مرا برگردان امید است که دیگر کارهایم نیک و پسندیده باشد. بخود آییم وعمل کنیم
• در این دنیاست که باید از یار محبت یاران را خواست تا قلب آباد گردد پس بگو
• 
  خدایا محبّت خود، و محبت آنانکه تو را دوست مى‏دارند، و محبت هر چیزى که ما را به حبّ تو نزدیک مى‏کند روزى ما فرما. و چنان اسباب حبّت را براى ما فراهم کن که تو را و هر که تو را دوست مى‏دارد دوست داشته باشیم.
•  
• حال به خودت بیا وبگو
  خدایا به خود ستم کردیم و اگر ما را نبخشى و به ما رحم نکنى از زیانکاران خواهیم بود. بلکه بناچارى بیشتر جسارت کرده، ذلت و پستى خود را آشکار نموده، با قسمهاى بزرگى نیز آن را تأکید کرده و عرض مى‏کنیم: قسم به عزت و جلالت اى پروردگار ما
  حتما از دستورات تو سرپیچى، خود را هلاک کرده و بر تو مى‏شوریم و فاسد مى‏شویم، اگر با توفیق خود ما را نگهدارى نکنى و با عنایت خود بر ما خوبى نکنى. زیرا توان و نیرویى نیست مگر با یارى تو.
• حال که فهمیدی رو سیاهی بگو که چه داری
  
  خدایا گناهان و کمى حیایم رویم را نزد تو سیاه کرده است. پس با روى نورانى آل محمد - درود تو بر آنان باد - به سویت روى آوردم تا مرا قبول نمایى و پناهم دهى‏
  خدایا تو منفورترین آفریده‏هاى خود، شیطان را اجابت نموده و به او مهلت دادى. پس همانگونه که خواسته او را برآوردى، خواسته مرا نیز برآور. او گناهکار بود و به درگاه تو دعا کرد. من نیز گناهکارم و تو را مى‏خوانم. پس همانگونه که او را از رحمت خود بهره‏مند نموده و او را اجابت کردى من را نیز اجابت فرما»
  
  خدایا ما در خوابیم و عمر خود را از دست در راههاى بیهوده دادیم. تو خود، ما را از این خواب گران برانگیز، و چشم ما را به راه راست بینا کن، و دل ما را از این دار الغرور منسلخ کن، و ما را از غیر خودت کور کن، و به جمال جمیل خود دل ما را روشنى ده إنّک ذو فضل عظیم.
  
  خدایا به چه زبانى، با چه بیانى و چگونه بیانى، سپاست گویم، ستایشت کنم و قدر نعمتهایت را تقدیر کنم.
  خدایا مرا از اهل قلم و علم و عمل قرار ده، قلمى که جز براى تقرّب به تو ننویسد و علمى که جز از تو از روى خشیت نترسد و عملى که جز براى احیاى کتاب و دین و کمک به خلق تو انجام نشود
  
   خدایا من از حضرت تو، یقینى مى‏خواهم که تو به قوّت آن یقین، مصیبتهاى دنیا را بر من آسان کنى‏
• خدایا چنان کن در انجام کار           تو خشنود باشى و ما رستگار

خدایا ماها گنه کار ومانده در خاکیم گنه ماست که ما را خاک نشین کرده در دنیایی که پر از هیاهو است دنیای که پر از تزویر وریا کاری است چه باید کرد چگونه رفتار باید کرد باید رفت اما به کجا با کی ؟چگونه؟چرا درراهیم وراه را بلد نیستیم؟

چرا غافلیم اما بیدار نمیشویم

چرا اینقدر مغرور شدیم

مگر ما زخاک نبودیم

به خاک بر میگردیم

بیایید با خدا آشتی کنیم

خدایی که همه میشناسیم

خدایی که دوستمان دارد....